Nieuws

23/07/2017

 

Uitstap Ruhrgebied.

 

 

Op deze plaats had eigenlijk een verslag moeten staan van een vorige uitstap, nl. de hondenrennen in Paal Beringen. Aan een lege pagina hebben we echter niets maar zoals Cruijff zei : “ieder nadeel heb zijn voordeel” en dat is dat schrijver dezes geen verslag hoefde te maken.

 

Het was dus met een bang hartje dat we richting Ruhrgebied trokken : zouden we niet voor een gesloten poort komen te staan..........?

 

De rijstijl van de voorzitter kunnen we meestal omschrijven als nogal “dynamisch”, mooi woord voor : flirten met de snelheidsboetes.

Vandaag echter was hij op dat punt onherkenbaar want grotendeels tien kilometer trager dan toegelaten.

Wij, in de volgwagen waren aan het gissen achter de reden voor dergelijk voorbeeldig rijgedrag. De conclusie moet zijn : twee vrouwen, nl eentje in het dashbord en nog eentje in de passagierszetel. Een mens zou voor minder op zijn tellen beginnen te letten.

 

Aangekomen in Essen stond de secretaris ons al op te wachten. Op zijn eentje 130 km gebold om samen met de groep een beetje te fotograferen en veel koffie te drinken om dan, enkele uurtjes later terug naar huis te moeten. Zoveel inzet voor de club : je moet het maar doen.

 

Het industrieel erfgoed dat rijkelijk aanwezig is in de driehoek Duisburg – Essen – Oberhausen vraagt ernaar om gefotografeerd te worden, vooral omdat enkele leden hier vroeger al eens rondgestruind hebben.

Het park “Zollverein Essen” kan je een beetje omschrijven als C Mine in het groot.

Het ligt verspreid over een oppervlakte van 100 hectare en is Unesco Werelderfgoed.

Een attractie is de 58 m hoge roltrap naar de kolenwasserij.

Wij hebben een voorzitter die nogal eens een entree in stijl durft te maken en vandaag was dat niet anders. Ook eindeloos lange roltrappen hebben een einde, alleen moet je dan naar je voeten kijken en niet door een lens. Ik heb alleen een hoop kabaal gehoord maar Nikon maakt blijkbaar stevig materiaal……

 

Tweede bezoek was de Gasometer Oberhausen. Dit is/was een opslagtank voor gas van

117 m hoog en 67 m breed. Hierin worden tijdelijke tentoonstellingen gehouden.

Op dit ogenblik was het “Wunder der Natur” Op twee verdiepingen hangen hier van de mooiste natuurfoto’s op groot plexiglas. Echt prachtig.

Vanaf het derde verdiep kijk je omhoog naar de aarde zoals je ze ziet vanuit de ruimte.

Een unieke belevenis maar neklijders kunnen zich maar beter horizontaal begeven.

Jammer genoeg was de tijd te kort om ook nog de lift (of de trap) naar het dak te nemen want er was nog een derde bezoek gepland.

 

De afsluiter was het 180 hectare grote “Landschaftspark Duisburg-Nord”

Gebouwd vanaf 1901 stonden hier gedurende 84 jaar vijf hoogovens van staalreus Thyssen, later ThyssenKrupp.

Ook hier krijg je gemakkelijk een groot deel van een dag gevuld als je een beetje intensief wil fotograferen. Na zonsondergang wordt dit complex feeëriek verlicht en ben je, als je wil, uren zoet met nachtopnames te maken.

Meerdere clubleden zouden het wel zien zitten om dit bezoek nog eens over te doen maar dan met de verlichting aan.

Meevaller, althans voor de liefhebbers, was dan ook nog eens een expositie van Amerikaanse oldtimers.

 

De clichés over Duitsland werden vandaag trouwens nog maar eens bevestigd.

De potten bier zijn hier groter dan bij ons, de limonade krijg je in een glas van 40 cl en de kingsize tassen koffie hebben mijn behoefte hieraan voor een week gestild.

 

Alle deelnemers waren het er over eens : dit was een zeer geslaagde dag.

Het beetje regen viel tijdens de rit of de koffiepauze en voor de rest hadden we een prachtige lucht. Voor de twijfelaars : de foto’s die je gaat zien zijn echt. Echte lucht. Geen photoshop nodig.

 

Volgens de stappenteller hebben we zo’n tien kilometer gewandeld met fijne mensen en hebben we ondertussen interessante babbels gehad.

De dag hebben we dan ook nog afgesloten met een etentje in centrum Bree.

 

Robert.

 

30 04 2017

 

Portretfotografie

 

Voor vandaag stond er in onze agenda “studiofotografie” gepland.

Maar wat doe je als op het laatste moment de voorzitter moet afhaken én de zon belooft te gaan schijnen ?

Je vervangt het woord “studio” door “portret” en in plaats van in een donkere studio te zitten ga je een beetje op het gras liggen in het park – en dat “liggen” mag je letterlijk nemen.

 

Daarmee hadden we, na de uitstap naar fotoclub Beringen, al onze tweede buitenactiviteit van 2017.

De motor achter deze activiteit was de Beekse furie die niet wilde weten van de rustige natuurwandeling die eerst als vervangactiviteit gepland was.

Afspraak dus om half tien in het Itterdal.

 

Nu, ofwel zit er een vloek op het centrum van Opitter ofwel zitten sommige leden van AGB met hun hoofd vol muizenissen !

Nadat GB een tijdje terug trachtte een zware hoeksteen te verschuiven met de deuren van zijn wagen was het vandaag de beurt aan iemand met een Range die dacht dat die dingen zo sterk waren als een woestijnjeep. Niet dus.

 

Dat voorval werd doorgespoeld met koffie in het Brouwershof waarna het serieuze werk werd aangevat.

Tom had gezorgd voor een gelegenheidscommunicantje in de persoon van Laure.

Wat dat meisje heeft moeten doorstaan !

Nooit geweten dat Jacky zo een perfectionist is in het regisseren van een communieshoot maar Laure deed het allemaal alsof het voor haar dagelijkse kost was. Proficiat voor haar !

Er werd gefotografeerd met licht van alle kanten waar het licht ook maar kan van komen met als gevolg discussies over het al of niet gebruiken van de flits.

Je hebt daar voor- en tegenstanders van en dat zal wel altijd zo blijven.

Als we zelf nog eens voor dergelijke opdracht staan en we passen de helft toe van hetgeen we hier hebben opgevangen zullen we nog met goede foto’s thuis komen.

 

Als afsluiter moesten we dan in opdracht van Karine zèlf ook nog poseren voor haar camera.

Waarschijnlijk zullen deze foto’s naar gewoonte zwaar misbruikt gaan worden maar wie wind zaait….

 

Robert.

 

 

In Memoriam : Henri Bergmans

 

Het bestuur en leden van de Artistieke Groep Bree delen in rouw bij het overlijden van Henri Bergmans, collega fotograaf en ex-secretaris van onze fotoclub. Henri was een zeer gewaardeerd lid en zeer fijne medefotograaf die erg gemist gaat worden in onze club.

 

Onze gedachten gaan uit naar zijn familie en gezin en wensen hen sterkte in deze moeilijke dagen.

 

Herfst wandeling Pijnven

 

 

Om 9 uur was het verzamelen aan de GB.

 

Met de ganse groep (3 mannen en 1 vrouw) hebben we de wandelschoenen aangetrokken om herfst-regenfoto's te gaan maken in Pijnven.

 

We trotseren de 4°C, bewapend met paraplus wandelen we de 10 kilometer route.

 

Mooie kleuren, paddestoelen en zelfs de regenopnames hebben we kunnen maken, een perfecte foto voormiddag. Als afsluiter koffie met een wafel.

 

De thuisblijvers hadden ongelijk.

 

 

 

 

mvg

Karine Engelen

25/10/2015

 

Uitstap Dieweg Ukkel.

 

 

Een trip die al eens uitgesteld was geweest zou nu toch doorgaan.

Een grijze druilerige zondagmorgen doet fotografen echter niet bepaald warmlopen van enthousiasme om meer dan 100 km te rijden naar een, godbetert, triestige plaats als een vervallen kerkhof.

Gevolg was dat alleen de harde kern van AG Bree, in de persoon van Gerard, Pol, Tom en schrijver dezes (met begeleiding) de tocht aanvatten richting Ukkel.

 

De motregen bij de start verdween echter stilaan en aangekomen in Ukkel was het gewoon droog.

Toch was er een probleem : in de omgeving van het kerkhof was er niet één café !

Voor mij de eerste verdere uitstap die zonder koffie werd ingezet.

Weeral een zekerheid aan diggelen.

 

Een zwaar bewolkte lucht geeft niet veel licht dus was het statief een noodzaak.

Het 4 hectare grote kerkhof was volzet in 1945 en sindsdien is er, buiten de paden, zo goed als geen onderhoud meer aan gedaan. Gevolg is dat de meeste graven overwoekerd zijn door klimop maar ook door de aanplantingen die de families in de loop der jaren hebben gedaan.

Tussen de begroeiing vind je echter pareltjes van architectuur, van jugendstil tot Louis seize.

Voordat iemand mij ervan verdenkt kunstkenner te zijn : we leerden dit van de twee nestors van het groepje.

De site is werkelijk uniek, ook al omdat hier zowat drieduizend graven van Belgische joden liggen.

 

Tijdens de boterhammekes werd overlegd hoe we de rest van de dag zouden invullen.

Onze gids wist op de Alsembergse Steenweg een “speciaal” stamineeke, “ Au vieux spijtigen duivel” genaamd. Het schijnt de oudste zaak van Brussel te zijn en de inrichting is er dus ook naar.

Hier werd er een speciaal biertje van 10 graden geconsumeerd, maar de chauffeur mocht alleen maar toekijken.

 

Vermits er hoop was op een beetje zon gingen we richting het park van Tervuren.

De loofbomen in herfstkleuren, het zou mooi worden.

Het probleem was echter de weg er naartoe. Het zuiden van Brussel in de herfst, met zijn rustige lanen, uitziende op idyllische vijvers met op de achtergrond grote bomen in alle kleuren, de herfstpracht was gewoon teveel voor de mannen. Het kwijl liep hun uit de mond, zo erg dat ik mijn automatten ’s avonds te drogen heb moeten leggen.

Het park achter het Afrikamuseum lag er ook prachtig bij, met een streepje zon erbij zou het ideaal geweest zijn maar helaas.

 

Eindpunt werd Leuven. Ook hier had Gerard talloze herinneringen aan vroeger tijden. Ze situeerden zich echter voornamelijk in de horecawereld…

Met de stilaan invallende duisternis was het prachtig wandelen door Leuven.

Daarbovenop werden we getrakteerd op de verlichting van het stadhuis en andere gebouwen die juist tijdens het blauwe uurtje werd aangestoken. Prachtig.

 

Als afsluiting loodste onze horecakenner ons een goed restaurant binnen waar, bij het genot van een lekker glas wijn en een grote steak tartaar werd gemijmerd over de geslaagde dag die de afwezigen jammer genoeg hebben moeten missen.

 

Robert.

 

17/10/2015

 

Jaarlijks clubfeest.

 

Afspraak om 18h30 bij Herman op het feestje dat we eigenlijk niet willen missen.

Eerst kussen a volonté en dan ten aanval op de bubbels van Herman en de hapjes van Rik.

Die mannen doen dat elk jaar zo goed dat het ondertussen vanzelfsprekend geworden lijkt maar toch even zeggen dat we heel blij zijn met wat ze doen.

Alhoewel er na een uurtje nog voldoende volle flessen waren zijn we toch maar vertrokken, bang dat de mannen ons gingen vragen om de afwas te doen.

 

Ook dit jaar was de afspraak in de zaal van het Brouwershof Opitter.

Om het af te leren namen we eerst nog maar een aperitief, gevolgd door een erg lekkere pompoensoep.

Het was erg stil tijdens het eten. Meestal een goed teken.

Ondergetekende had dan weer het geluk om een plaatsje te hebben naast tafelgenoten die absoluut wilden uittesten of mijn hoofd- en nagerecht wel even lekker was als het hunne…….

 

Tijdens het vorige clubfeest had de voorzitter plechtig beloofd om in 2015 zelf te zorgen voor een presentatie en wij hebben hem daar natuurlijk aan gehouden.

De presentatie is meestal een verslag van de uitstappen van afgelopen jaar.

Toegegeven, we waren wel erg benieuwd hoe hij dit ging opgevangen hebben met het weinige materiaal waarover hij kon beschikken. Er was in het lopend jaar uiteindelijk geen enkele daguitstap geweest.

Ere wie ere toekomt : onze voorzitter blijkt een vat vol creativiteit te zijn !

We kregen een presentatie met als thema “vluchtelingencrisis”, erg actueel natuurlijk.

Alhoewel ik op TV weinig vluchtelingen met dikke canonikons heb gezien, maar ik kan me vergissen.

 

Een ander vast onderdeel van het clubfeest is de uitreiking van prijzen aan de clubkampioenen.

De eerste gelukkige was Pol in de afdeling zwart wit, afgedrukte foto en de tweede was

Johnny die zijn geschenk kreeg voor zijn overwinning in 2014 maar destijds afwezig op de uitreiking. De voorzitter had eraan gehouden om de uitslag van de digitale wedstrijd geheim te houden tot op het moment van het feest. Kwatongen beweren dan weer dat er tot dan nog geen jurering was geweest…

Dit is dus wat men noemt het prerogatief van de voorzitter.

Helaas werd die prijs nu ook niet uitgereikt wegens afwezigheid van de winnaar.

 

In zijn slottoespraak werd ook nog eens het zeer goede resultaat van de club in de wedstrijd Provinciaal Salon aangehaald waarna hij besloot dat we nog twee consumpties op zijn rekening mochten nemen.

Zou hij dan toch iets goed te maken gehad hebben ?

 

Daarmee was de avond dus geslaagd en we merkten pas dat het zaakje afgelopen was toen er moest afgedokt worden aan het organiserend comité in de persoon van Karine en Rik.

 

Robert.

 

18/10/2014

Jaarlijks clubfeest.

Voor de vierde maal op rij werden we opgewacht bij Herman om met wat bubbels in de stemming te komen voor het clubfeest.

Het traditionele organiserende duo was dit jaar gehalveerd waardoor alle last op de frêle schouders van Karine terecht is gekomen en waarschijnlijk was dat de reden dat ze ons, verrassend genoeg,  reeds voor het aanvangsuur stond op te wachten.

Desondanks zijn we niks tekort gekomen. Er waren koude hapjes, warme hapjes en zelfs soep.

Toen enkele gasten andere clubleden begonnen te molesteren met een soort in onbruik geraakte martelwerktuigen die ze in het labo vonden werd het hoog tijd om de èchte locatie op te zoeken.

Geen rondhossen door Bree ditmaal. Rechtstreeks naar het verre Opitter.

Op het Itterplein ligt daar het Brouwershof, een mooie zaak en ze hadden voor ons een aparte zaal voorzien.

Het was in elk geval één van de betere locaties.  De tafels in een groot vierkant zodat we elkaars tafelmanieren konden gadeslaan.

Toch had deze opstelling een klein nadeel. Een lange zijde telde acht stoelen en dat betekent ook dat de voorzitter niet echt in het midden kon zitten. Het gevolg was ook dat de andere ereplaats kon worden ingenomen door iemand anders mèt ambitie maar na een aantal consumpties was er van enige naijver niets meer te merken.

Een fotoclub kan niet zonder beamer en zelfs die was voorzien in onze zaal.

Na het hoofdgerecht hebben we daar dankbaar gebruik van gemaakt om het jaaroverzicht te projecteren. Zoals altijd was de projectie een waarheidsgetrouwe weergave van de esbattementen die we afgelopen jaar meemaakten. Sommigen echter, en meestal degenen die niet altijd present waren geweest,  hadden toch enige twijfel of het allemaal wel zo gelopen was.

De speech van de voorzitter liet lang op zich wachten. Ik verdenk hem er zelfs van opzettelijk te hebben getalmd zodat zijn publiek ongeduldig werd. Nu ja, als ge drieendertig jaar voorzitter zijt kunt ge u al iets permitteren.

Eén van de vaste elementen in zijn speech is de uitreiking van de prijzen aan de clubkampioenen.

Dit jaar was dat Johnny die helaas belet was en Gerard zodat laatstgenoemde alleen aan de haal ging met de kussen van de frisse jonge deerne. Hij had er zichtbaar genoegen in.

Het was nu al even zondag. Voor nachtbrakers misschien nog te vroeg maar voor ondergetekende sein om op te breken.

Robert.

07/09/2014

Uitstap naar Zaandam.

Deze bestemming viel blijkbaar in de smaak bij de leden want de opkomst was prima.

De trip begon wel atypisch want de rit van twee uur werd afgelegd zonder koffiestop !

Mogelijk zat het perfecte asfalt en de gestadige verkeersstroom, met dank aan de trajectcontroles, daar voor iets tussen.

Nederlanders hebben de reputatie om nogal zuinig te zijn. Het zal me benieuwen

hoe ze aankijken tegen een bende Belgen die hun auto’s parkeren, de koffer opengooien en doodleuk enkele flessen bubbels kraken. Op straat. Om halftien in de morgen.  In plastic bekers.

En toch is dit wat zich afspeelde op die zondagmorgen in Zaandam.

Ik denk dat Jezeke daar toch zijn bedenkingen bij moet gehad hebben want Hij repliceerde bijna onmiddellijk met een ferme plensbui die dit zootje terug de auto’s injoeg.

Eens de straf uitgezeten ging de wandeling dan recht naar een koffiehuis.

De  zaak was persoonlijk uitgetest door de voorzitter die onze bestemming de dag ervoor al uitgebreid had gescreend. Voorwaar : een voorzitter die zijn taak behartigt !

Uiteindelijk werd er dan toch begonnen aan de fotografie.

De Gedempte Gracht en het verlengde is een verkeersvrije wandelweg die eindigt in het stationsgebouw. Veel fotografisch interessante plekjes hier met als hoogtepunt het luxe hotel en in mindere mate het stationsgebouw. Deze bouwstijl wordt Post modernisme genoemd. Echt de moeite waard.

Onder deskundige leiding van de voorzitter werd daarna de wandelweg naar de auto aangevat. Vreemd dat die zogezegde binnendoorweg ongeveer dubbel zo lang duurde als de heenweg.

Het plan was daarna verder te rijden naar de Zaanse Schans.

5 kilometer zei de GPS maar onder de deskundige leiding van de voorzitter kregen we een ritje autobaan heen en weer te verwerken om dan uiteindelijk toch aan de Zaanse Schans te landen.  We gaan er maar van uit dat de rit als sightseeing bedoeld was, vergevingsgezind als we zijn na al het geleverde voorbereidende werk van de voorzitter.

De Zaanse Schans is Bokrijk maar dan in het groot. Het is een wandelweg langs zes windmolens waarvan er nog enkele in gebruik zijn, al wordt de wandeling met veel regelmaat zwaar bemoeilijkt omdat er weer eens een lading Japanse bustoeristen achter het vlagje van de gids naloopt en de hele wandelweg verspert.

Als het licht en de lucht goed zit zijn hier prachtige opnames te maken.

In de heel vroege morgen, met wat mist over het water of in de avond, tijdens het blauwe uurtje moet dit echt een snoepje zijn voor de landschapsfotograaf.

Ondanks het drukke verkeer verliep de terugtocht vrij vlot zodat we, na de klassieke zoektocht naar een restaurant dat ons wilde ontvangen, toch nog op een schappelijk uur thuis waren.

Aan de commentaren van de leden te horen vonden ze deze dagtrip zeer de moeite waard.

Benieuwd naar de foto’s.

Robert.

27/07/2014

Uitstap naar Thorn

Als de leverantie van nieuw beeldmateriaal dreigt op te drogen moet je als club dus maar

zelf het initiatief nemen om een nieuwe voorraad op te doen.

Vorige vergadering werd er dus beslist om nog een korte uitstap te doen en de keuze viel op Thorn, het witte stadje juist over de grens.

Voor sommigen misschien meer van hetzelfde, voor anderen nieuw maar de eerste groep was blijkbaar in de meerderheid want het groepje bestond maar voor één derde van het ledenbestand.

Het is juli, dus terrasjesweer en we weten allemaal dat de harde kern van onze club echt niet in staat is om de koffieverslaving even te verdringen. Tegen de middag was er zelfs een tweede terras open en ook dat etablissement mocht zich met ons bezoek vereerd weten.

Of er ook foto’s gemaakt zijn ?

Toch wel. Het was mooi weer maar de lucht was wat eentonig en dus werd er volop ge-HDR ‘d.

Kwestie om toch nog wat sfeer in de opnames te krijgen.

Met een uitstap meegaan is voor de leden ook een goede aanleiding om wat materiaal uit te proberen. Dat dit dan resulteert in een rugzak van 23 kg is echter niet goed voor iedere schouder.

Wel prettig is het om ook eens kennis te maken met het glaswerk van de collega’s.

Niet iedereen is vertrouwd met bv een tilt & shift of een vaste 2.0 of zelfs een 1.4 !

Al wandelend kwamen we van bereisd clublid Herman dan aan de weet dat Thorn zijn witte gevels dankt aan de belasting die de Fransen rond de jaren 1800 oplegden aan de huiseigenaars.  Het kwam er op neer dat je betaalde naargelang de grootte van de ramen. De arme bewoners metselden ze dus dicht en schilderden ze wit. Vandaar.

Wie dus verlegen zit om een onderwerp : ga, als er een mooie wolkenlucht is, naar Thorn maar doe het in de vroege morgen. Hoe later hoe meer storende elementen en daar hoorden we zelf dus ook bij.

Robert.

01/06/2014

Kunst in het Park

Als de naam van je club “Artistieke Groep Bree” is dan het niet meer dan logisch dat je uitgenodigd wordt op een evenement met het woord “Kunst” er in.

Ons clubje hoort hier dus thuis en het was Opitternaar Jacky die aan de kar trok.

De stralende zon zorgde voor een massa volk.

De bedoeling was dat elk lid één foto zou bezorgen aan Jacky.

Achteraf gezien hadden we het toch wat grootser mogen aanpakken, gezien de grote belangstelling.

Daarbij kwam nog dat er twee open plekken waren, toevallig beide van onze clubleden grensbewoners. Ze zullen dat mogen goedmaken op de volgende vergadering.

Wat opvalt tijdens zo’n evenement is dat er nogal wat amateurfotografen zijn die interesse tonen in onze club. Helaas voor hen zit ons clubje aan zijn maximumcapaciteit maar het is toch fijn te horen dat er veel belangstelling blijft voor mooie fotografie.

Robert.

18/05/2014

Uitstap Connecterra

Wanneer  de club de wandelschoenen aantrekt is de organisator altijd een zekere Rik Bo.

De tocht is meestal goed voorbereid dus er kan niks mislopen.

Zo ook vandaag.  Na een beetje zoeken vonden de meesten toch al de juiste parking en zou de tocht met zo’n tien man (vrouwen tellen bij ons ook als mannen) aangevat worden maar raad eens wie er niet bij was ?

Zonder gids lukte het met enige moeite toch de ingang te vinden.

De dames van de inkom vertelden ons echter dat tien man geen groep is en dat betekende dus “de volle pot betalen”  Drie euro.  60 plusser te zijn is iets wat doorgaans weinig aanleiding geeft tot spontane vreugde maar hier bracht het toch één euro op.

De blauwe route in Connecterra verloopt  een stuk langs een vlak gedeelte en draait dan omhoog de terril op. Op een zonnige dag lijk vandaag was er voor de natuurliefhebbers veel aanbod aan vlinders, juffers en ander klein grut.

De eerste boven was een vrouw. Dat is normaal ook want die heeft van die engelenvleugels op de rug, een voordeel dat anderen niet hebben.

Dat gaf haar de gelegenheid om de puffende en zwetende mannen één voor één vast te leggen als ze uitgeput boven kwamen.

Tijd voor de fotoshoot.  Zoals dat vaak is bij dit soort weer  waren de vergezichten niet echt “zuiver” van lucht zodat we ons maar beperkten tot foto’s van onszelf : nee, geen selfies.

Afdalen is makkelijk. Tenminste, bij de meesten lukte het om zonder kleerscheuren beneden te geraken behalve bij Raf B en dat mag men in dit geval letterlijk nemen.

Gelukkig was er een verpleegster aanwezig die met kennis van zaken oordeelde dat het niet zo erg was als het er uit zag.

Zo werd het tien voor twaalf en zaten we op het terras van een zaak die om twaalf uur zou opengaan. Je zou zeggen : tien dorstige fotografen die kunnen we niet laten wachten maar dat was buiten de, in dit geval, letterlijke waard gerekend. Twaalf uur is twaalf uur en dan gaan we de paraplu’s opendraaien, de asbakken en de prijslijsten plaatsen en als ze dan nog eens gesmeekt hebben gaan we de bestelling opnemen.

Tja,  de horeca in Eisden gaat het duidelijk voor de wind.

19/10/2013

Jaarlijks clubfeest

De vaste organisatoren, Karine en Rik, hadden blijkbaar nog een probleem met de locatie van het aperitief. Voor Herman was het echter duidelijk : bij hem waren we weeral welkom voor de bubbels en hapjes (die Rik meebracht).

Voor de chauffeurs is het al doseren geblazen tijdens het aperitief.

Er wordt inderdaad nogal gul geschonken en we weten ondertussen dat er tussen aperitief en restaurant nog een ”sightseeing” van Bree komt.

Onschuldige niet-Breeënaren zoals ondergetekende denken dan dat Bree toch wel een grote stad moet zijn, getuige de vele kilometers tussen huize Herman en het restaurant.

We moeten er toch eens over denken om het etentje overdag te organiseren.

Het zou alleszins beter zijn voor het orientatiegevoel want op het einde van de rit bleek de locatie op wandelafstand te liggen……..

Op het einde van een werkjaar is er de traditie dat een club een feestje organiseert.

Het moet zijn dat die van AG Bree ofwel graag feesten, ofwel graag gewoon “erbij” zijn.

Waarschijnlijk beide.

Met maar twee afwezigen, waarvoor alle begrip, bewijst deze uitgave weeral dat ons clubje toch dat ietsje meer is dan een gewone vereniging.

Daar moet niet zwaar over gefilosofeerd worden maar op zo’n avond hoort men hier en daar aan tafel toch dat er een zeker “nestgevoel” bij is, een groepje gelijkgestemden zeg maar.

De wandeling van parking naar restaurant was kort maar toch lang genoeg om een illusie aan diggelen te slaan. Het opgebouwde vertrouwen in onze politiediensten werd op een half minuutje tijd vakkundig de nek omgedraaid. De opgelegde zelfcensuur verhindert hier meer uitleg maar het is weeral bewezen dat sommige automerken, of hun chauffeurs,  een beetje gelijker zijn voor de wet.

Bij een club van niveau hoort een restaurant van niveau. Zo simpel is dat.

Het werd dus “Oud Bree”.

Lekker eten, lekkere wijn. Wel een beetje krap om de projectie met het jaaroverzicht te houden.

Traditiegetrouw werden de winnaars van de clubwedstrijd tijdens de speech door de voorzitter bedacht met een enveloppe met inhoud. Andere genomineerden moesten het stellen met een vermelding of een handdruk, hetgeen natuurlijk ook zeer waardevol is.

Vorige jaren ging de prijsuitreiking wel gepaard met een uitgebreide kussessie die we nu, waarschijnlijk door plaatsgebrek, hebben moeten missen.

Het moet zowat midden in de nacht geweest zijn toen de koffie kwam.

Er waren daarna nog enkele zwakke pogingen om de leden te bewegen de avond elders af te sluiten maar zonder veel succes.

Zou dat liggen aan de gemiddelde ouderdom ?

Robert.

22 september ’13

Uitstap Burgers’ Zoo Arnhem

In een grijs verleden kreeg deze dierentuin al eens een bezoek van AG Bree.

Blijkbaar was de herinnering positief zodat een nieuwe uitstap werd vastgelegd.

Uiteindelijk is er in de loop der jaren veel verbeterd en bijgebouwd dus ook voor de anciens zou het geen déja-vu zijn.

Om de een of andere reden was Jos erin geslaagd om kortingskaarten vast te krijgen, en dat in Holland ! Die kans lieten we niet liggen. Voor één keer willen we ook wel eens de zuinige Belg spelen.

We begonnen ons bezoek in de Bush. Een overdekt tropisch park met weelderige plantengroei en dito vogels. Het fotograferen van die beestjes was echter niet zo eenvoudig. Eerst en vooral was er de steeds terugkerende wasem op de frontlens en de vogeltjes wilden ook niet altijd meewerken.

U hebt in dit verslag het woord “koffie” nog niet gelezen. Meestal staat dat in de eerste alinea.

In de Bush was er een restaurant. Ik zat dus te wachten op het eerste signaal maar het duurde toch nog even voordat de voorzitter aan de handrem trok en toegaf aan de verslaving.

Burgers’ Zoo is niet te vergelijken met bv de Antwerpse Zoo. Wie had verwacht van kooi naar kooi te kunnen lopen en zo alle dieren te zien was waarschijnlijk een beetje teleurgesteld.

Het 45 hectare grote park is ingedeeld in zones waarin de dieren vrij rondlopen en een groot deel van de dag is dat rondlopen niet letterlijk te nemen. Het is dus zoeken en vaak zijn ze onvindbaar omdat ze ergens liggen te slapen.

Daarbij komt dat de beste ruimtes voor bezoekers ook nog dikwijls afgescheiden zijn door dik beduimeld glas. Niet echt ideaal voor de fotograaf.

Veel aandacht kregen de gorilla’s en de apen. Het moet zijn dat sommigen onder ons een soort verbondenheid voelden…..

Samengevat : een mooi park waarin men toch grote afstanden wandelt maar niet echt gemakkelijk voor de fotografie. We zullen de resultaten zien op de volgende vergaderingen.

Een daguitstap wordt gewoontegetrouw afgesloten met een gezamenlijk etentje.

Het moet echter zijn dat de restaurateurs in de omgeving van Bree niet zaten te wachten op acht hongerige fotografen of aanhang want noch in Gruitrode, noch in Opitter of Neeroeteren konden we terecht. De zoektocht naar eten eindigde dus maar in een Breese frituur.

Ook lekker.

Robert.

De laatste dagen konden we genieten van prachtige wolkenluchten, het soort lucht waar elke landschapsfotograaf op kickt.

Voor deze wandeling hadden we er ook op gehoopt maar dat viel een beetje tegen.

De route die Rik had uitgestippeld liep door het golvende heidelandschap met daarin enkele plassen.

Je hebt wandelaars en je hebt fotografen maar een fotograferende wandelaar is vaak al uit het zicht wanneer de wandelende fotograaf zijn statief pas begint op te plooien.

Het logische gevolg is dat de voorhoede regelmatig een surplaceke moet doen om te hergroeperen.

We gaan natuurlijk geen namen noemen van de achterblijver maar zijn voornaam begint met een G.

De G van Gedrevenheid in de fotografie en voor een clubfotograaf draait het toch allemaal om het mooiste beeld.

Interessant aan zo’n wandeling zijn de conversaties.

Vooral twee onderwerpen komen er aan bod.

Hoe maak je de foto in het echt zoals je hem in gedachten al ziet. Dit mondt veelal uit in een technische discussie die zeer leerrijk kan zijn.

Het tweede onderwerp is de wereld rondom ons. Diepgravende maatschappelijke discussies worden het dan.

De oplossingen voor de ergernissen van alledag komen er zo maar uitrollen.

Jammer genoeg moeten we hier de nodige zelfcensuur aan de dag leggen want die oplossingen zijn niet altijd voor publicatie vatbaar.

Vermits er in de heide geen cafés zijn dachten we in Zonhoven Centrum onze dorst te kunnen lessen.

Dat viel echter tegen want de aan gang zijnde markt was de oorzaak van volle terrassen.

Geen nood : in C Mine Genk was er nog koffie.

Robert.

30/06/2013

Uitstap Charleroi

Niet bepaald een locatie waar men spontaan voor warm loopt, gezien de reputatie van de stad.

Om te weten waarmee we ons moesten bewapenen werd een weekje eerder een voorhoede uitgestuurd in de persoon van Gerard, Herman en Jacky.

Ere wie ere toekomt : de mannen hadden er werk van gemaakt. De briefing die we vooraf kregen was meer dan volledig. Aan alles was gedacht : alle tijdstippen, duur van bezoek, locaties om in de GPS in te geven, prijzen, ja zelfs waar welk gerecht aan welke prijs kon genuttigd worden.

Eind januari werd de jaarkalender vastgelegd en doel van de clubuitstap werd Charleroi.

De moedigsten onder de clubleden zijn dus vanaf nu gekend en het zijn er zeven.

Alhoewel : het nieuws op de radio dat in de nacht vooraf nog een schietpartij had plaatsgevonden in Charleroi zou nog voor twijfels kunnen gezorgd hebben maar niet voor die van AG Bree !

Toch moet het zijn dat de naam Charleroi bij een aantal leden gezorgd heeft voor koude rillingen en flanellen benen. De laatste dagen en zelfs uren regende het afzeggingen ! Eén lid dreef het zelfs zo ver zichzelf te verminken om toch maar niet te kunnen meegaan.

Even verder was de eerste locatie Marcinelle. Voor de meesten onder ons een herinnering uit een ver verleden. De ramp van 1956 in de kolenmijn “Le Bois du Cazier” waar 262 kompels het leven lieten wordt hier herdacht en uitgebreid geïllustreerd. Dergelijk bezoek zorgt toch even voor wat ingetogenheid. Verder is het complex zowat een verkleinde uitgave van C-Mine met heelwat fotografeermogelijkheden.

Een karavaan van welgeteld twee auto’s stoomde dus op richting de obligate koffiestop.

Eens dat men hijgend en zwetend boven geraakt is, is er maar één mogelijkheid : terug naar beneden. Dat ging ietwat sneller voor een zestal maar nummer zeven vond zichzelf acrobatisch genoeg om de korte weg steil naar beneden te nemen. ’t Was ook de jongste natuurlijk.

Het werd middag en picnictijd. We konden wel wat versterking gebruiken voor de klim op de terril die dan op het programma stond.

Gerard had er echter weet van dat er in Charleroi een nooit gebruikte metrolijn ligt en volgens zijn

I-pad zouden daar prachtige fotomogelijkheden zijn. De metro ligt er inderdaad en al dertig jaar volgens een buurtbewoonster maar er heeft nog nooit een trein op gereden.

Het programma verderop was Bois du Luc in La Louvière. Een mijncité die Unesco werelderfgoed is.

Vanzelfsprekend is dit verboden terrein, behalve dan voor daklozen en junkies en voor de jongste en de oudste van onze bende. Onze benjamin riskeerde lijf en leden om onderaan op de sporen te geraken en Gerard vond dat hij niet moest onderdoen. Hoofdschuddend zagen wij hoe hij als een volleerde urbexer de steile en gladde helling van het station opklom, hoe hij dan onder een Bekaertdraad doorkroop, dan over een stalen afsluiting klauterde en dan doodleuk foto’s in het station ging maken. De andere urbexers in de club hebben nu duidelijk concurrentie.

We zullen er de politiek maar buiten houden zeker ?

Dan toch maar door naar La Louvière. Hier ook een gesloten koolmijn met daar tegenover vier gesloten blokken van citéhuizen. De bewoners keken een beetje vreemd naar zeven mannen met een fototoestel op de buik en wij keken een beetje vreemd naar de bewoners die blijkbaar allemaal vonden dat het in Belgie beter is dan in Afrika. Gelukkig scheen de zon op de gele citégevels hetgeen een prachtig effect gaf. Echter geen omgeving om een avondwandeling te doen….

Mooi op tijd werd de steven gewend richting Hoei. Het stadje binnenrijden was andere koek. Door een straatmarkt was de omgeving afgesloten zodat een parkeerplaats alleen een beetje ver van het centrum te vinden was. Het wandelen waren we toch al gewoon. De avondzon maakte veel goed en zorgde voor prachtig licht op het mooie stadje. Gegeten hebben we op de markt en daarna de omgeving verkend en nog enkele heel mooie plekjes gevonden.

Met dank aan het voorbereidend werk van onze drie mannen.

Het zal zowat half elf geweest zijn dat we terug in Bree waren. De leden die er bij waren zullen het volmondig beamen : een volledig geslaagde uitstap was het !

Robert.

18/05/2013

Bezoek + shoot C-Mine

Als een fotoclub op buitenactiviteit gaat hopen ze meestal op mooi licht en ja, het weer was goed, zelfs mooi.

De inkomkaartjes gekocht en dan : de ondergrond in.

Deze activiteit was dus opgezet door onze Tuur. Ja, sommige leden houden er vreemde opvattingen over na als het gaat over “mooi licht”.

Een gids nam ons op sleeptouw door koude en natte gangen om uiteindelijk te belanden aan de uitgang waar menigeen al naar verlangde. Terug naar het licht dat fotografen zo lief is.

Je moest er wel wat voor over hebben : 360 trappen omhoog en dan uithijgend genieten van Genk en omstreken. Naar beneden ging ietwat sneller. De wetenschap dat wij op het einde van de tocht zouden opgewacht worden door een schare lieftallige modellen zal er ook wat aan geholpen hebben.

Toch was er nog tijd voor koffie en Duvel, veel tijd zelfs. Raf had wel gezorgd voor de mooie meisjes maar om ze toonbaar te maken voor kritische fotografen was er nog werk aan. Veel werk blijkbaar.

De haarkapster en visagiste transformeerden de dames tot echte showgirls.

Het resultaat was helaas ook dat sommige meisjes en fotografen een beetje op hun honger bleven zitten. Vreemd toch dat het ene mannelijk model al na 5 minuten shootklaar was.

Eens zover werd de prachtige locatie die C Mine toch is, ingenomen door de leden met in hun zog soms meerdere modellen tegelijk. Dergelijke luxe zijn ze niet gewend : meer modellen dan fotografen. Of de modellen daar hetzelfde over dachten ?

Het werd dus een latertje maar voor de enkele diehards in de club werd het nachtwerk.

In een van de zalen in C Mine was er het dansevenement Radio Modern en nu ze er toch waren werd ook daar gefotografeerd tot in de kleine uurtjes.

De vergadering van zondagmorgen was voor sommigen een zware dobber.

Robert.

Enkele sfeerbeelden.

Copyright © All Rights Reserved